به گزارش عصر توریسم به نقل از مهر، انوشیروان محسنی بندپی، معاون گردشگری کشور در یادداشتی نوشت: «صنایع دستی تنها کالبدی از گل، سنگ، چوب یا ابریشم نیست؛ بلکه تجلی گاه روح جمعی، تمدن کهن و نبوغ بی بدیل ایرانی است که در گذر اعصار، همچون پیوندی ناگسستنی، اصالت را به مدرنیته گره زده است. فرا رسیدن بیستم خردادماه، «روز جهانی صنایع دستی»، مجالی است برای بازخوانی نقش حیاتی این هنرِ قدسی در پهنه صنعت گردشگری و واکاوی پیوند دوسویه و راهبردی این دو حوزه.
امروز در ادبیات توسعه، صنایع دستی و گردشگری نه به عنوان دو نهاد مجزا، بلکه به مثابه بال های پرواز اقتصاد هویت بنیان شناخته می شوند. از یک سو، صنایع دستی به عنوان «میراثی زنده»، به مقاصد گردشگری غنای فرهنگی بخشیده و با تشکیل «تجربه زیسته» برای گردشگران، انگیزه سفر را دوچندان می کند. گردشگری که به تماشای دستان هنرمند یک سفالگر می نشیند یا گره های ظریف یک قالی را دنبال می کند، در واقع سفری به اعماق تاریخ و فرهنگ ایران زمین داشته است.
از سوی دیگر، گردشگری قدرتمندترین پیشران برای رونق و پایداری صنایع دستی است. حضور توریست در پهنه های جغرافیایی ایران — از کپرهای هنرمندانه جنوب تا کارگاه های نساجی سنتی در شمال — تضمین کننده چرخه اقتصادی، صیانت از فنون بومی و مانع از فراموشی هنرهای اصیل در تندباد فراموشی است. این تعامل دوسویه، مدل موفقی از «گردشگری خلاق» را پدید می آورد که در آن نه تنها ارزآوری و اشتغال زائی محقق می شود، بلکه عدالت اجتماعی و توسعه پایدار در محروم ترین نقاط کشور هم شکل می گیرد.
معاونت گردشگری کشور بر این باور است که ارتقاء برند ملی و تقویت دیپلماسی فرهنگی، در گروی معرفی شایسته این آثار فاخر است. هر اثر صنایع دستی که توسط گردشگران به اقصی نقاط جهان منتقل می شود، سفیری بی صدا اما گویا از صلح، هنر و تمدن ایرانی است که تصویری حقیقی و شکوهمند از ایران را در اذهان جهانیان ترسیم می کند.
اینجانب ضمن گرامیداشت این روز بزرگ، دستان هنرمندانی را که با سرانگشتان خود، حماسه ی هویت می آفرینند، می فشارم و امیدوارم با هم افزایی حداکثری میان فعالین حوزه گردشگری و هنرمندان صنایع دستی، شاهد شکوفایی هرچه بیشتر اقتصاد هنر و اعتلای نام ایران سرافراز در زمینه های بین المللی باشیم.»
به اجمال، حضور گردشگر در پهنه های جغرافیایی ایران — از کپرهای هنرمندانه جنوب تا کارگاه های نساجی سنتی در شمال — تضمین کننده چرخه اقتصادی، صیانت از فنون بومی و مانع از فراموشی هنرهای اصیل در تندباد فراموشی است. این تعامل دوسویه، مدل موفقی از گردشگری خلاق را پدید می آورد که در آن نه فقط ارزآوری و کارآفرینی محقق می شود، بلکه عدالت اجتماعی و توسعه پایدار در محروم ترین نقاط کشور هم شکل می گیرد. معاونت گردشگری کشور بر این باور است که ارتقاء برند ملی و تقویت دیپلماسی فرهنگی، در گروی معرفی شایسته این آثار فاخر است.
منبع: asretourism.ir
